Bedenk het maar...

Vanaf kinds af aan wordt ons geleerd om dingen te benoemen. “Lepel”, “Boek”, “Auto”, “Papa”, “Mama”. We wijzen naar iets en geven er woorden aan om er betekenis aan te kunnen verbinden.

We hebben dat nodig om te functioneren binnen onze maatschappij. Het gaat er ook niet om of we dit nu wel of niet moeten doen; we doen dit toch wel, we zijn namelijk mens. Maar er zit een addertje onder het gras: we zijn zo gewend aan het benoemen van dingen, dat we het ook bij gebeurtenissen en ervaringen doen. En die benoeming zien we dan al snel aan voor waarheid.

Bedenksels

Want een gebeurtenis of een ding heeft in zichzelf geen betekenis of oordeel. Dat plakken wij erop. Het is een verhaal — een bedenksel, iets dat we onszelf (en anderen) vertellen om de ervaring van het leven te kunnen duiden.

We bedenken en vertellen deze verhalen zelf, voor het grootste deel. Wat zou er dan gebeuren als we eens andere verhalen gaan vertellen? Wat nou als we ons perspectief kunnen loslaten en een ander perspectief nemen om eens naar een situatie te kijken?

In mijn ervaring is dit super helpend om een leuker en prettiger leven te (kunnen) ervaren. Het merendeel van de dingen die ik niet leuk vind, komen voor een groot deel voort uit het verhaal dat ik erbij vertel. En als ik dan een verhaal kan vertellen wat het leuker maakt… waarom zou ik dat dan niet doen?

Stel je komt bij de kassa en er staat een rij. Je sluit aan en je wacht. Dat is niet goed, niet fout. Het is gewoon wat het is.

En dan ga jij in je hoofd een verhaal vertellen… want dat is nou eenmaal wat ons hoofd doet.

Je kan het verhaal vertellen dat je haast hebt. Je hebt immers een afspraak met een vriend. En voila, de wachtrij wordt in een keer een obstakel en vervelend. Je wil weg uit de situatie. Je hart gaat sneller kloppen. Je vraagt je af of je het op tijd redt. Je lichaam wordt onrustig…

Of… je vertelt een ander verhaal. “Alles in het leven gebeurt voor mij.” Je kijkt eens om je heen. Glimlacht tegen de persoon voor je. Je maakt misschien een praatje en je bedenkt dat je even je afspraak laat weten dat je een paar minuten later bent. Je afspraak heeft daar overigens geen probleem mee, want die was zelf ook al aan de late kant…

Ook nu ervaar je in volle glorie de kracht van je bedenksel, het verhaal dat je zelf hebt verteld. Alleen geen onrust. Geen stress. En je kunt volledig zijn waar je bent. En aangezien dat is waar je toch bent, is dat best prettig.

Beide verhalen zijn evenveel bedenksel. Geen van beide is meer “waar” dan de ander. Maar het ene creëert onrust, en het andere geeft ruimte. Als je toch moet kiezen — en dat doe je, de hele dag door, of je het nu doorhebt of niet — waarom dan niet een verhaal kiezen dat je goed doet?

Voor mij is de vraag “Hoe kan ik dit zien vanuit liefde?” enorm helpend. Of: “Hoe zou dit liefde zijn?” Zulke vragen helpen me verhalen te vertellen waardoor mijn leven veel prettiger is geworden.

Je bent niet je verhaal

Je bent niet het verhaal dat je jezelf vertelt. Of het verhaal dat je is verteld. Dat is wel je ervaring. Maar als je dit leest en je zit op een stoel, ervaar je de stoel — je bent niet de stoel.

Voor een groot deel worden we wel vaak ons verhaal. Dat wil zeggen: ons ego identificeert zich met het verhaal dat we vertellen.

Voor een hoop van die verhalen geldt dat we ons er helemaal niet bewust van zijn. Die hebben we opgepikt van onze omgeving en zitten inmiddels soms behoorlijk verankerd in ons lichaam. Gedachtepatronen zijn verhalen die ingesleten zijn. Neuronen die samen hun elektrische lading hebben ervaren en gedeeld, en zo een bekend paadje zijn geworden in ons lichaam. Net zoals die stukjes gras waar mensen een hoekje afsnijden en er een paadje is ontstaan.

Vanwege deze ingesletenheid en hoe gewoon het allemaal voelt, denken we vaak dat we gewoon zo zijn. Dat dat deel is van onze identiteit. Maar dat zijn we niet — dit zijn bedenksels, verhalen. Die realisatie kan behoorlijk verfrissend zijn!

Mensen om je heen hebben je misschien verteld dat je heel druk bent. En misschien vertoon je ook wel druk en onrustig gedrag.

Maar dat is het dan ook.

Welk verhaal wil je daarbij vertellen?

In plaats van “slecht zijn in je langdurig kunnen focussen” is “ik oefen om mijn focusspier te ontwikkelen” veel zachter naar jezelf.

Afstemmen op liefde

Door je verhalen meer en meer af te stemmen op liefde, wordt het leven steeds aangenamer.

Of anders gezegd: ontdekken we steeds meer hoe aangenaam en mooi de ervaring van het leven eigenlijk echt is!

Ervaar je ergens moeite of weerstand? Op het moment dat je je bewust wordt van het verhaal dat je vertelt, gebeurt er iets magisch. Er komt ruimte tussen dat verhaal en jou. Je bent in een keer niet meer het verhaal. En daarmee gaan dingen vanzelf verschuiven… Zeker als je eenmaal realiseert dat je dus elk verhaal kan vertellen wat je wilt.

En ja, ook een verhaal van liefde is een verhaal. “Het leven is voor mij” is ook een verhaal.

En toch… als ik stil word en de verhalen wegdrijven, ervaar ik een bepaalde rust. Een kalmte. Een liefde. Woorden schieten daarbij te kort. Elke gedachte doet er direct afbreuk aan. Misschien is dat wel waar het over gaat.

Ik zie elke dag verhalen die ik vertel. Verhalen die ik kan veranderen en om kan buigen naar iets zachters, liefdevollers. En dat is helemaal prima. Daar vertel ik namelijk het verhaal bij, dat het leven dus nog veel leuker en mooier gaat worden dan het nu al is 😄.

Ik wens je een mooi verhaal vandaag ❤️!

— Henjo